Entries tagged with “Reino de Galicia”.


Algúns apuntes extraídos dunha entrevista de A Nosa Terra ao historiador Anselmo López Carreira co gallo da publicación da súa obra O reino medieval de Galicia.
(máis…)

Entre os anos 410 e 585 desenvolveu-se a primeira experiéncia de Galiza como entidade política independente, dabondo documentada por crónicas (Idácio, Orósio, Isidoro de Sevilla, Xoán de Bíciara, Gragóño de Tours), obras literárias (Venáncio Fortunato, Martiño de Dumio), arqueoloxia, arte (San Pedro de Rocas) e numismática, todo o cal proba de forma contundente o degrao de maduración acadado en certos momentos, moi por diante doutros Reinos semellantes. Sen embargo, dividida a súa cronoloxia en tres etapas, a central (entre 468 e 550) fica na escuridade.

(máis…)

Co nome de Gallaecia os romanos designaban unha província que englobaba a actual Galiza (aproximadamente o convento lucense), o norte de Portugal (bracarense) e o que hoxe e Asturias e León (asturicense). León (Legio) era o campamento militar da Gallaecia.

(máis…)

Despois da vitória dos señores sobre as irmandades, o seu poder restabeleceu-se momentáneamente, pero as condicións estaban experimentando transformacións decisivas, no camiño da centralización política feudal: un poder monárquico forte e unha indiscutíbel hexemonia socio-económica da alta aristocrácia, que depositaba no nacente Estado Moderno as atribucións políticas e militares, pero reforzaba as económicas e xurisdicionais. Este programa aparece xa esbozado na paz dos Toros de Guisando (1468), pero ponse en execución imediatamente despois da morte de Enrique IV (1474), orixinando-se unha guerra sucesória entre os partidários da sua filla (Xoana La Beltraneja, apoiada por Portugal) e os da sua irmá (Isabel, por Aragón).

(máis…)

No século III os romanos aplicaron oficialmente o nome de Gallaecia á província que ocupaba o noroeste da Península Ibérica.

(máis…)

A manifesta orientación ideolóxica da historiografia oficial española, unida ás dificultades materiais de proxección e ao lento desenvolvimento dunha historiografia medieval galega, conseguiu ocultar algo que se fai tan evidente tras unha mínima observación obxectiva como é o feito mesmo da existencia secular dun Reino de Galiza, o primeiro da Europa medieval, precozmente dotado dunha estrutura estatal própria e dun alto degrao de madureza institucional e cultural.

(máis…)

“O Marechal Pero Pardo de Cela Aguiar e Ribadeneyra” (o bretoñés defensor da soberanía do Reino de Galicia) naceu en Castro d’Ouro. Era fillo dunha das máis nobres linaxes do Reino de Galicia, os Señores de Cela e de Violante de Aguiar. Intimo amigo dos Condes de Monterrei e de Lemos, casou con Dona Isabel de Castro, filla da Condesa Beatriz e de Don Pedro de Osorio, vencellándose así cos poderosos Condes de Lemos e con outras importantes linaxes do Reino de Galicia.

(máis…)

O movimento das Irmandades (entre os anos 1467 e 1469) constitue seguramente o acontecimento social máis importante da História medieval de Galiza e sinala unha inflexión de enorme trascendéncia na evolución social do país; por iso a sua explicación non se pode atopar en motivos conxunturais, senón nunha dinámica de longa duración.

(máis…)

Os dous períodos de esplendor do Reino medieval de Galiza coñecen senllos florecimentos literários: a segunda metade do século VI en torno á escola de Dumio durante a monarquía sueva, e o moito máis longo período que se extende desde o s. XII ao XIV.

(máis…)

Deixando á parte os textos históricos cualificabeis como literários (Crónicas, etc.), Galiza conta cunha documentación notarial excelente para o estudo da Idade Media, tanto en volume como en contidos.

(máis…)