Carta dun preso galego ás súas fillas

Neste foro falamos de Historia de Galicia, antiga ou actual: desde o celtismo ata a Memoria Histórica, etc. Os temas relativos ás historias persoais ou familiares dos emigrados, as súas vivencias na emigración teñen outro espazo en "Historias da nosa emigración".
cachafeiro
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sábado, 29 mar 2008, 01:44

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor cachafeiro » terça, 23 set 2008, 17:32

Campo de concentración do Lazareto da Illa de San Simón (Pontevedra)

Aproveitando as instalacións dun antigo convento e dun lazareto instalouse nas primeiras semanas da guerra unha especie de cárcere provisional para presos gubernativos que aínda non foran encausados pola jurisdicción militar.
A San Simón foron tamén conducidos desde o campo de concentración de Camposancos varios presos condenados a pena de morte para ser executados. Ao finalizar a guerra tratouse de converter o Campo de Concentración de San Simón nun centro de reclusión para presos maiores de sesenta anos de idade, trasladando a centenares deles desde todas partes de España. O 12 de Febreiro de 1943, coincidindo co principio do fin do Réxime Nazi, se evacua a illa de "despojos humanos", mediante decreto de Franco no que se posibilitaba que os reos puidesen escoller destino penitenciario. por decreto de 17 de Decembro de 1943, 274 septuagenarios, poden ir libremente a morrer ás súas casas.

Esta é a carta que un dos presos enviò ás súas fillas:


Pontevedra 24 noviembre 1936

A mis queridísimas hijas Patriquiña, Teresita y Purita.
Nenas mías: como irremediablemente tengo que hacer un viaje muy largo y tengo que separarme de vosotras por mucho tiempo. Quiero deciros adiós y pediros que penséis mucho en mí. Hablando de vuestro papá todos los días.
Y veréis mi retrato, como si fuera yo mismo. Porque aunque yo marche, os llevo en mi corazón a todas.
Por ser tanto, tanto lo que os quiero, no quiero veros, para que me recordéis siempre, como la última vez que me visteis.
Tu Patriquiña, que eres la mayor y siempre fuiste tan buena y formalita, tienes que cuidar de tu mamá y tus hermanitas; siendo siempre obediente, estudiosa y cuidando de Teresita y Purita para que nadie les haga daño.
Y para que sean como tú, buenas, obedientes y estudiosas.
Tu papá que te quiere tanto te pide que te acuerdes de él toda la vida.
Teresita: tu que también eres tan buena, empieza a ir al colegio y aprende a leer y escribir, para que cuando seas mayorcita, ayudes a tu mamá.
Y tu Purita, nena mía pequeñita, que apenas conoces a tu papá, besa mucho mi retrato.
Si guardáis esta carta y cuando vayáis creciendo la leéis, sabed que vuestro papá os quería tanto que cuando marchó de vuestro lado, os llevaba en el corazón, hasta la última vez que las lágrimas salieron de sus ojos.

Adiós nenitas mías, ser muy buenas con todo el mundo y no olvidéis nunca a vuestro papá que os manda todos los besos al deciros adiós.
Luis.


lamentablemente non se como publicar a foto do orixinal da carta.



Alexandra Cachafeiro Camiña

mariab
Mensagens: 41
Registado: quinta, 04 jan 2007, 10:49

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor mariab » sexta, 26 set 2008, 15:42

Grazas por compartir esta carta. A min sempre me sorprendeu a enteireza dos presos políticos ao despedirse por carta da súa familia ( como por exemplo Alexandre Bóveda, que mesmo tivo ánimos na cadea para cantar o himno galego o 25 dexullo). Penso que foi Ramón de Valenzuela nas súas memorias di que de todos os que ían ser fusilados, só un marchou ao paredón chorando.

cachafeiro
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sábado, 29 mar 2008, 01:44

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor cachafeiro » sexta, 26 set 2008, 18:16

Estimada Mariab:

É un palcer para min poder compartir estes pedazos de historia, que tan ben identifican a loita do pobo galego, e sobre todo a nosa identidade.
Aquì publico a carta que Alexandre Bòveda lle deixò á súa muller e fillos, antes de ser fusilado.


Madrugada do 17 de agosto do 1936



Choliños, miña Peque, Vidiña:

Quixera escribirche moito. Mais xa sabes canto poidera decirche.
Perdóame todo, que os peques me lembren sempre, que cumplan tódolos meus encargos.
Eu, almiña estarei sempre con vós como cho prometín.
Faltan uns minutos e teño valor, por vós, pola Terra, por todos. Vou tranquilo.
Adeus vidiña. Vive para os peques e os vellos; abrazaos, confórtaos. Se Ti, miña Pequeniña admirable, a máis valente de todos. Alá sentirei ledicia e satisfacción de Ti e de todos.
Lembrareivos sempre, velarei sempre por vós.
Adeus, contigo, cos peques, cos vellos todos, estarei sempre na lembranza, na máis grande, na máis fonda, na máis infinda das apertas, o voso


Xandre




PS/ Recei contigo




Todo un exemplo do "caracter galego".


Alexandra Cachafeiro Camiña

cachafeiro
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sábado, 29 mar 2008, 01:44

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor cachafeiro » quarta, 08 jul 2009, 17:53

memoria
Un libro compila as derradeiras cartas de 57 republicanos galegos

O profesor Xesús Alonso Montero reuniu 120 textos escritos por represaliados tras recibiren oficialmente o anuncio da súa condena a morte ·· O volume, editado por Xerais, preséntase hoxe ás 20 horas na Libraría Couceiro

M. DOPICO ? SANTIAGO
"A ti especialmente, Emilia, que eres la mayor, que ya te vas dando cuenta de la vida, sabes por que me matan todos estos canallas que se llaman representantes de la justicia. Pues te diré que me matan por ser bueno, por querer que vosotros no padezcáis hambre y no andéis descalzos; en una palabra, por defender un gobierno que estaba constituido. Y yo, que no maté a nadie, que respetó a todo el mundo, me condenan a la pena de Muerte por los testigos que se han prestado a declarar en contra de mí falsamente. No te digo quién son esos señores porque creo que lo sabes. Y por esos canallas os dejo en la más espantosa miseria" (...). Manuel Estévez, albanel socialista, de Tui, despediuse, con palabras coma estas da súa familia nunha carta no 1937, pouco antes de ser asasinado polos sublevados contra o goberno da República.

Xesús Alonso Montero reuniu, nun libro, 120 textos coma este, escritos por 57 represaliados -socialistas, comunistas, anarquistas, galeguistas, agraristas, militantes do POUM, de Izquierda Republicana, de Unión Republicana, ou simplemente persoas leais á legalidade republicana, algunhas de sincera filiación católica- tras recibir oficialmente o anuncio da súa condena da morte. Cento vinte testemuños do sufrimento, as atroces torturas, a indignación ante a inxustiza, a preocupación polos que quedaban, e a enorme dignidade das vítimas da represión. Cartas de republicanos galegos condenados a morte (1936-1948) é o título do libro -editado por Xerais e que hoxe se presenta ás 20 horas na Libraría Couceiro de Santiago-, que contén, entre outros documentos, a misiva de despedida de Alexandre Bóveda; as cartas do xornalista Vítor Casas e o epistolario de José Gómez Gayoso, secretario xeral do PC, e Antonio Seoane, xefe do Exército Guerrilleiro de Galicia.

Distintos estratos e niveis de instrución

·· "A obra -lembra Alonso Montero no limiar- recolle, sobre todo, cartas, e tamén algún escrito de carácter testamentario. Son textos -a gran maioría en castelán- asinados por persoas de distintos estratos sociais -poucas das clases altas- e niveis de instrución; todos homes, agás unha muller; algúns militantes e outros dirixentes dos partidos e sindicatos da esquerda" .

http://www.elcorreogallego.es/gente-y-c ... ia-446130/

Saúde e República!!!


Alexandra Cachafeiro Camiña

cachafeiro
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sábado, 29 mar 2008, 01:44

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor cachafeiro » quinta, 09 jul 2009, 20:08

Pido permiso para publicar isto aquí:
Porque non só é un vídeo da carta de Alexandre Bóveda, isto é un agasallo.
Porque, aínda que o vídeo leve o meu nome, isto é un agasallo que me fixo o meu irmán de ADN.
Porque Deus regálanos a posibilidade de armar unha familia cos nosos amigos, el é o meu irmán.
Un irmán que comparte comigo o amor incondicional á nosa terra, á nosa cultura, ao noso idioma. Compartimos unha nai, GALICIA.
E quero compartir o meu agasallo con todos vostedes.

Grazas irmán de ADN.

http://www.youtube.com/user/perdizadm




Alexandra Cachafeiro Camiña

Avatar do Utilizador
crisanto
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 211
Registado: sexta, 29 fev 2008, 11:11

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor crisanto » sexta, 10 jul 2009, 10:21

cachafeiro Escribeu:Pido permiso para publicar isto aquí:
Porque non só é un vídeo da carta de Alexandre Bóveda, isto é un agasallo.
Porque, aínda que o vídeo leve o meu nome, isto é un agasallo que me fixo o meu irmán de ADN.
Porque Deus regálanos a posibilidade de armar unha familia cos nosos amigos, el é o meu irmán.
Un irmán que comparte comigo o amor incondicional á nosa terra, á nosa cultura, ao noso idioma. Compartimos unha nai, GALICIA.
E quero compartir o meu agasallo con todos vostedes.

Grazas irmán de ADN.

http://www.youtube.com/user/perdizadm




Alexandra Cachafeiro Camiña


Ola Alexandra:
Estíveno ollando e é precioso, conmovedor, case que me fixo chorar. Eu son home e din que os homes non choran, pero as bágoas debruzábanse nas pálpebras e agarrábanse forte para non caer.

O que non entendín e se é obra túa ou de outra persoa que se chama coma ti.

De tódolos xeitos toca no corazón e fai que se che arrepíe o corpo.

cachafeiro
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sábado, 29 mar 2008, 01:44

Carta dun preso galego ás súas fillas

Mensagempor cachafeiro » sexta, 10 jul 2009, 12:16

amigo Fernando:

Non fixen eu o vídeo, regaloumo unha persoa á que considero un irmán do corazón.
El é un exemplo dos fillos que deron ao mundo, os galegos que tiveron que saír da súa terra.
El é un fillo de Galicia.
E a idea deu os seus froitos: tocar o corazón de todos os fillos dunha mesma nai, GALICIA.
Unha grande aperta,


Alexandra Cachafeiro Camiña


Voltar para “Historia de Galicia e memoria histórica”

Quem está ligado:

Utilizadores neste fórum: Nenhum utilizador registado e 1 visitante