Poema sobre a emigración

Para relatarmos as vivencias vitais dos nosos pais, nais, avós e avoas, eses herois da nosa Emigración...
Avatar do Utilizador
rubi
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 359
Registado: terça, 01 abr 2008, 22:58
Contacto:

Poema sobre a emigración

Mensagempor rubi » quinta, 25 fev 2010, 22:59

A Asociación Cultural Fillos de Galicia envióume de agasallo un libro titulado A emigración, de Carlos Sixirei Paredes, da Biblioteca da Cultura Galega.
Trátase dun estudo realizado polo autor, sobre os distintos aspectos e causas da emigración da Galicia moderna e contemporánea.
Alí explica que os galegos, empuxados polas dificultades dun país económicamente deprimido e atafegados pola falta de perspectivas de face ao futuro, buscaron na emigración unha saída para os seus problemas económicos e unha esperanza para as súas vidas.
Este foi o destino de millóns de galegos, que abandonaron a súa terra camiño a América do Sur primeiro e en dirección á Europa desenrolada despois, perspectivas que non sempre se cumpriron.
Nun capítulo do libro hai un poema que di así:
Eu son, Señor, un emigrante,
un emigrante galego,
Un entre tantos,
un entre os milleiros
que se alonxaron da paisaxe propia
polas ondas do mar i os camiños de ferro:
Algúns co ar de espranza, potros cangados,
outros chorando, outros somentes serios.
A Terra queda alá, verde e celmosa,
sob os ollos estantíos dos vellos e dos nenos.
¡Non Terra a Nosa, mais Ai Terra Nosa,
a que quixermos todos de sartego!
Manuel Casado Nieto
Rubí
Buenos Aires-Argentina

Avatar do Utilizador
rubi
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 359
Registado: terça, 01 abr 2008, 22:58
Contacto:

Poema sobre a emigración

Mensagempor rubi » quinta, 25 fev 2010, 23:16

No mesmo libro, falando dos problemas económicos que obrigaron a millóns de galegos a emigrar, hai un poema de Alfredo Brañas que explica mellor que mil palabras a triste realidade que vivían quen logo decidiron deixar a súa terra...
Non hai lei divina
nin lei humana
que ordene a fame
prá crase aldeana,
que coma e trunfa
sin traballare
o que non tivo
mais que heredare,
que haxa rentistas
que nada pagan
mentras as terras
todo o sufragan;
que os ricos teñan
cartos, honores,
vida de rosas,
vida de amores,
en tanto os probes
esconsolados
morren de fame,
vanse emigrados
e vense sempre
lares sombríos
¡fillos chorando
potes vacíos!
Rubí
Buenos Aires-Argentina


Voltar para “Historias da nosa emigración”

Quem está ligado:

Utilizadores neste fórum: Nenhum utilizador registado e 1 visitante