Entries tagged with “terra”.


Se Deus, que non existe, il existira
e baixara do mundo a esta ancha terra
de doencia e de morte que me aterra
onde habita somentes a Súa ira;

se Deus, que n-é, baixase ó mundo triste,
redondo como bágoa criminal,
pedíralle eu resposta do meu mal
e dos males do mundo en que il insiste.

Como a un nazi culpable o esganaría
por seus crimes de amo vil, cobarde.
Non sei entón o que ise Deus diría.

Mais sei que se me falan de ise dono
da tortura, do lume que en nós arde,
estanme a falar soio dun mal sono.

Fonte: BVG

Eu quixera o teu querer
pouquiño a pouco, morena,
cando chove miudiño
queda máis auga na terra

Para min, son galegos os que teñen como divisa o engrandecemento da súa terra. Para eles podería servir esta declaración:

Creo en Galicia. (máis…)

Lengua, Tierra y Porvenir

Somos hijos de la lengua gallega. Así quedo establecido y proclamado ante la faz de los pueblos de la tierra, cuando el 25 de julio de 1920 se celebró, a instancias de las Irmandades de Fala, por primera vez el día de la patria gallega.

(máis…)

O noso campesiño dá o nome de terra ó anaco de chan adicado ó cultivo, sexa este o que for; este nome equivale, polo tanto, ó de finca.
(máis…)

O espacio circular é protector, segundo a crenza de moitos galegos. Circulares eran as vivendas dos castros celtas; similar tendencia apréciase nas insculturas rupestres ou petroglifos da época castrexa: espirais, círculos concéntricos e roscas. Tamén as pallozas das montañas orientais galaicas tenden ó círculo e circulares son os fornos de coce-lo pan.
(máis…)

As manifestacións de fe en Galicia son numerosas e significativas, danse en catedrais suntuosas e en humildes ermidas perdidas o resto do ano nun monte calquera; en cruceiros que presiden encrucilladas; nos petos de ánimas; en pontes e camiños; en rochas e árbores; en fontes e ríos, que se converten en soportes simbólicos, en lugares de “encontro entre o mundo oculto e o visible, entre os vivos e outros seres que viven tamén no mundo”. Son espacios-centros especiais que facilitan a circulación entre os dous aspectos do mundo.
(máis…)

Antecedente remoto do pobo galego son os “saefes” ou raza de serpes, identificada por algúns historiadores como o pobo celta, que chegou a ocupa-la zona que abarcaría o noroeste de España, chamada Ophiusa (nome que procede do grego “saefes” : serpe ) entre os anos 590 e 550 antes de Cristo.
(máis…)

En Galicia, a cociña é lugar de reunión de moito enxoval tradicional, centro de relación familiar, testemuña de festas, conversas, tristezas e ledicias, e estancia fundamental en calquera casa rural. Nela tamén a utilidade de arte popular se fai estética. En tamaño e forma varían as distintas partes dunha cociña, segundo sexa a casa e a zona onde se encontre.
(máis…)

O lar é o centro da casa e esta significa familia, descendencia, propiedade, residencia, economía, ideoloxía e símbolo do pequeno mundo que xira arredor do lar. A casa é esencialmente autárquica e resulta unha unidade de producción e de consumo. Está rodeada dun patio pechado ó exterior por un muro. No patio viven os animais domésticos, como o can, o gato, as galiñas, os porcos e as vacas. Nel gárdanse tamén os apeiros de labranza: o carro, o arado, os xugos, os sachos… e outros máis modernos, como o tractor ou a segadora.
(máis…)