Entries tagged with “idade media”.


Os xograres foron elemento activo e de grande importancia na vida cultural da Idade Media en toda Europa. A diferencia dos trobeiros ou trobadores, que soían ser nobres, os xograres eran de extracción popular e verdadeiros profesionais da súa arte, na que entraba por igual o recitado, o canto, a danza, o inxenio e a destreza acrobática, etc.

(máis…)

Algúns apuntes extraídos dunha entrevista de A Nosa Terra ao historiador Anselmo López Carreira co gallo da publicación da súa obra O reino medieval de Galicia.
(máis…)

O noso campesiño dá o nome de terra ó anaco de chan adicado ó cultivo, sexa este o que for; este nome equivale, polo tanto, ó de finca.
(máis…)

Desde o s. IV a Igrexa asume funcións de dirección no Império Romano, reemprazando en boa medida ás institucións civis como ponto de referéncia para a povoación. Papel político que aumenta desde a instauración do Reino suevo, primeiro como elemento vertebrador dos galaico-romanos (católicos), constituindo os bispos a autoridade recoñecida por estes, e desde a conversión do 449 para todo o Reino. Pese á volta ao arrianismo entre o 465 e o 550, os bispos, e en particular o de Braga, deberon manter unha influéncia moi relevante. Por fin, a partir da actividade de Martiño, a Monarquia asume unha fasquia teocrática e a estrutura administrativa asenta na sé episcopal. Constituia-se desta forma unha Igrexa Nacional, auténtico soporte do Reino.

(máis…)

Época sueva

HERMERICO (410-438): chegada dos suevos a Galiza; f oedus con Roma (410) e nacimento do Reino suevo de Galiza; enfrontamentos cos vándalos; ocupación de toda a Gallaecia; Orósio visita Africa (415); Idacio bispo de Chaves (427)

(máis…)

Entre os anos 410 e 585 desenvolveu-se a primeira experiéncia de Galiza como entidade política independente, dabondo documentada por crónicas (Idácio, Orósio, Isidoro de Sevilla, Xoán de Bíciara, Gragóño de Tours), obras literárias (Venáncio Fortunato, Martiño de Dumio), arqueoloxia, arte (San Pedro de Rocas) e numismática, todo o cal proba de forma contundente o degrao de maduración acadado en certos momentos, moi por diante doutros Reinos semellantes. Sen embargo, dividida a súa cronoloxia en tres etapas, a central (entre 468 e 550) fica na escuridade.

(máis…)

Co nome de Gallaecia os romanos designaban unha província que englobaba a actual Galiza (aproximadamente o convento lucense), o norte de Portugal (bracarense) e o que hoxe e Asturias e León (asturicense). León (Legio) era o campamento militar da Gallaecia.

(máis…)

Despois da vitória dos señores sobre as irmandades, o seu poder restabeleceu-se momentáneamente, pero as condicións estaban experimentando transformacións decisivas, no camiño da centralización política feudal: un poder monárquico forte e unha indiscutíbel hexemonia socio-económica da alta aristocrácia, que depositaba no nacente Estado Moderno as atribucións políticas e militares, pero reforzaba as económicas e xurisdicionais. Este programa aparece xa esbozado na paz dos Toros de Guisando (1468), pero ponse en execución imediatamente despois da morte de Enrique IV (1474), orixinando-se unha guerra sucesória entre os partidários da sua filla (Xoana La Beltraneja, apoiada por Portugal) e os da sua irmá (Isabel, por Aragón).

(máis…)

“O Marechal Pero Pardo de Cela Aguiar e Ribadeneyra” (o bretoñés defensor da soberanía do Reino de Galicia) naceu en Castro d’Ouro. Era fillo dunha das máis nobres linaxes do Reino de Galicia, os Señores de Cela e de Violante de Aguiar. Intimo amigo dos Condes de Monterrei e de Lemos, casou con Dona Isabel de Castro, filla da Condesa Beatriz e de Don Pedro de Osorio, vencellándose así cos poderosos Condes de Lemos e con outras importantes linaxes do Reino de Galicia.

(máis…)

No século III os romanos aplicaron oficialmente o nome de Gallaecia á província que ocupaba o noroeste da Península Ibérica.

(máis…)