Sen clasificar


Xurelo confeitado

 

Ingredientes:                                                         

  • 4 lombos de xurelo
  • 4 dentes de allo
  • 2 allos porros, o branco
  • 1 ducia de tomates cereixa
  • Tomiño ou romeu fresco
  • Aceite de oliva e sal
  • 12 rebandas de pan

 

 

Descrición:

  1. En primeiras, branquexamos os lombos e para iso metémolos en auga fría con sal durante unhas dúas horas. (100g por litro de auga)
  2. Nunha cazarola, onde caiban os lombos, botámolo aceite preciso para cubrilos lixeiramente, botamos tamén os allos cortados en lascas e deixamos que se fagan a fogo maino sen fritilos.
  3. Cando comecen a buli-los allos engadímo-lo tomiño mailos lombos coa pel cara arriba e deixamos que confeiten durante uns 40 minutos. Controlámo-la temperatura.
  4. Entrementres, nunha tixola con tapa e cun fondo de aceite amolecémo-los allos porros cortados en rodas delgadas xunto cos tomates cereixa cortados á metade.
  5. Entrementres tamén, torramos a rebandas de pan no forno a uns 85-90ºC
  6. Servímolos en pratos chairos pondo no fondo ¼ dos allos porros cos tomates, por enriba o lombo de xurelo e decorado ó redor coas rebandas torradas

  

Notas:

  • A temperatura de confeitado do xurelo será duns 60ºC. Para controlar a temperatura o mellor e empregar un termómetro de cociña ou, aínda que isto pode ser arriscado, metendo o dedo; a 60ºC podemos aguantar o calor sen queimarnos.
  • Cando amolezas o allo porro non esmagues os tomates queda mellor se fican enteiros.

 

Tempo: 50 minutos, sen o tempo de branquexado                                                                   Comensais: 4

1. Como era Lois

Lois Pereiro era poeta porque era Lois Pereiro era persoa. Como escribiu X.M. Eyre, “queda moito aínda por falar de Lois Pereiro. Sobre todo do Lois poeta. E eu, crítico, debátome. Unha razón que me leva a debruzar sobre os dous poemarios. Outra a querer reivindicar a persoa. Porque os poetas son, antes ca nada, persoas; persoas non por naceren humanos senón porque tenden a ser moi conscientes do que significa ser humano, do humanismo como característica esencial do ser humano…en lugar da billeteira capitalista”. Lois Pereiro foi un símbolo de moitas cousas, un símbolo do seu tempo. Como símbolo utilizouse como estilete contra o canon, contra o sistema literario galego, contra a propia Academia. Ben o escribiu Iago Martínez nun artigo en Xornal de Galicia: “convertémolo en reverso de todo o que hai. A falta de comité de empresa lanzámolo contra a patronal da literatura. Desculpa, Lois”. Se cadra, as homenaxes retiraranlle a Lois certa impostura de símbolo, de artefacto contracultural, de aura de malditismo. Ben estará. A poesía de Lois Pereiro resiste o combate en campo aberto, gaña coas lecturas e co coñecemento e de feito faise máis antisistema cando se pasa por riba dos tópicos. Tamén a persoa.

Lois Pereiro era “un radar” capaz de detectar toda vangarda, en palabras de Rivas, que incorpora a figura da “portadora”, da muller galega que leva moitas cousas sobre a súa cabeza: “Lois levaba música, levaba imaxes, levaba fíos”. No limiar de Poemas para unha Loia Rivas salientou que “Lois tiña a condición dun aura que facía agromar o mellor do lugar e do grupo, o mellor de cada un. Era unha presenza creadora”. Na imaxe de Lois Pereiro que se foi creando nestes anos hai algúns elementos de simplificación e mesmo algunha falsidade. Acolleuse a Lois como símbolo e estereotipo dunha década, dunha xeración, ás veces dunha maneira demasiado xenérica, sen afondar na persoa que foi. Como escribiu Manuel Rivas no obituario que publicou en El País en 1996: “o que cumpría era seguirlle os pasos a Lois. Escoitar a súa música. Ler os seus libros. Ver as súas películas. Telo ao lado para espantar o frío. Non había nel nada de gurú. Era só un rapaz enxoito e desperto que andaba ás zancadas pola beira curiosa da vida (…) Non era estrondoso, nin bullangueiro, nin provocador, no sentido de chamar a atención. Ben ao contrario, era discreto e dunha inquedanza calma”.

Xosé Manuel Pereiro destaca, sobre todo, á persoa: “Ten unha imaxe descarnada, aguzada, incisiva, metálica, e iso era certo. Pero despois era un tipo moi divertido, era o mellor tipo para estar nunha terraza con el, porque era un observador tremendo, era o mellor compañeiro do mundo porque era un saco de ironía. Non era un tipo que contaba chistes na barra dun bar, pero era un tipo moi simpático, moi divertido”. O seu irmán Xosé Manuel conclúe: “Eu bótoo de menos máis como persoa, porque era unha persoa enriquecedora”. Como escribiu Manuel Rivas, Lois Pereiro “non era estrondoso, nin bullangueiro, nin provocador, no sentido de chamar a atención. Ben ao contrario, era discreto e dunha inquedanza calma, como certos homes que prefiren pasear a súa sombra polas rúas molladas. Pero endexamais pasaba desapercibido. Ben ao contrario, o ser de Lois tiña a condición dun aura que facía agromar o mellor do lugar e do grupo, o mellor de cada un. Era unha presenza creadora, coma se estivera permanentemente enmarcado nun atraente fotograma nostálxico”.

Manuel María escribiu que Pereiro era o poeta galego que máis se asemellaba a Rosalía. O mesmo pensa Manuel Rivas, que escribiu en referencia ao segundo poemario de Lois Pereiro que “no se había escrito un texto poético más íntimo y conmovedor en lengua gallega desde el Follas Novas, de Rosalía”. A súa ligazón con Manuel Antonio é máis evidente aínda e ademais foi un vencello consciente, pois foron a poesía e o pensamento do rianxeiro os que moveron a Pereiro a escribir en galego. Para O Leo, “é curioso que de repente se empece a conectar a Lois con alguén, porque até agora escoitábase que era unha rareza, como moito dicíase que era o elo entre a xeración dos oitenta e dos noventa. Estaba sen estudar, ninguén lle facía caso”.



Secretaría Xeral de EmigraciónEste artigo foi publicado
grazas ao financiamento
da Secretaría Xeral de Emigración
da Xunta de Galicia.

Fernando Luís Iglesias Sánchez, máis coñecido polo alcume de Tacholas, naceu en Ourense o 25 de agosto de 1909 e morreu en Bos Aires o 14 de maio de 1991. Foi actor e desenvolveu a súa vida artística na emigración arxentina, onde se converteu nunha gran figura do teatro e participou en numerosas películas.

En 1929 emigrou a Arxentina, onde residían seus pais e súas irmás. En Bos Aires traballou nun obradoiro de fotografía e noutros empregos, ao tempo que se integrou na actividade cultural das sociedades galegas, en especial da Unión Provincial Oresana, da cal seu pai era tesoureiro. En 1932, convidado por Manuel Núñez Búa, comeza a actuar na radio, comezando axiña a acadar sona entre a colectividade galega. Nesta época ten orixe o alcume de Tacholas. Durante a guerra civil participou en festivais dedicados a recadar fondos para axudar á causa republicana. En 1941 funda con Maruxa Boga a Compañía de Comedias Galegas Boga-Tacholas, principal dinamizadora do teatro galego en Bos Aires xunto coa Compañía de Maruxa Villanueva. Tacholas participou na estrea da obra de Castelao Os vellos non deben de namorarse o 14 de agosto de 1941 no Teatro Mayo de Bos Aires, representando á Morte no primeiro lance e a Don Ramonciño no segundo. En 1945, tamén con Maruxa Boga e Alfredo Aróstegui, funda a audición radiofónica Recordando a Galicia, programa baseado nunha idea orixinal de Castelao. En 1953 inaugurou un novo programa radiofónico: La Voz de Galicia.

A finais dos anos cincuenta comeza a traballar no cine arxentino e intégrase en diversas compañías teatrais. No eido cinematográfico negouse de forma sistemática a interpretar papeis que ridiculizasen aos galegos.

Ángel Bilbatúa. Naceu en Vigo en 1922 e tívose que exiliar en México en 1936, fuxindo da Guerra Civil, despois de ver como os fascistas asasinaban ao seu pai, ao seu tío e a un irmán pola súa militancia socialista e obreirista. Seguindo o oficio familiar de fotógrafo, introdúcese na industria cinematográfica como reporteiro gráfico para Telesistema Mexicano, embrión da futura Televisa. Formando equipo co seu irmán Demetrio, chegou a realizar multitude de documentais e noticiarios que lle proporcionaron un gran prestixio.

Retranqueiro, un tanto cínico, co seu aquel fanfurriñeiro e a súa particular idea de xustiza, en Tres disparos e dous friames, terceira novela da serie protagonizada por Frank Soutelo, este detective volve meterse en leas nos máis escuros e depravados ambientes de Hollywood. Unha aspirante a actriz, moza e fermosa, un importante e respectado produtor de cinema que busca satisfacer os seus instintos e unha muller cobizosa que mantén a ficción dun matrimonio perfecto son os vimbios cos que Miguel Anxo Fernández constrúe unha historia chea de reviravoltas.

Frank Soutelo, ex-policía divorciado de máis de 50 anos, vive en Malibú, nos Ánxeles, despois de criarse en Nova York. O seu pai é de Soutelo de Montes e a súa nai de Muros. Gústanlle os coches bos, pero non tanto polo feito de que sexan bos, senón porque lle permiten acadar altas velocidades, ou entrar en sitios exclusivos. Así mesmo, ten tamén un amplo fondo de armario para poder adaptarse a diferentes situacións. Adoita levar un .357 Magnum. Sen ser Pepe Carvalho, gústalle o bo comer, con referencias continuas á gastronomía galega. Frecuenta o restaurante “Peirao”, rexentado por un amigo cambadés. Musicalmente ten gustos moi diversos. Tanto escoita Luar na Lubre como Leonard Cohen ou mesmo hip hop. Malia a súa idade mantense en forma, se ben sexualmente recoñece xa non ser o que foi. Bebe con frecuencia whisky Bourbon, pero non fuma. Non é bo fotógrafo, pero conta coa axuda doutra galega, a súa secretaria Pat. Unha muller moi valente, activa, e atraída polo seu patrón, sen que este lle faga moito caso. Economicamente solvente, non dubida en ser desprendido cun rapaz do barrio, boa fonte de información, ou cos camareiros que poden esbozar un sorriso por 20 dólares. Como Philip Marlowe ou Hank Chinaski, aposta ós cabalos.

Tres disparos e dous friames
Miguel Anxo Fernández
Galaxia
232 – 16€


Secretaría Xeral de EmigraciónEste artigo foi publicado
grazas ao financiamento
da Secretaría Xeral de Emigración
da Xunta de Galicia.

Tras Cita na Habana, o libro de cómic onde Fran Jaraba deu a coñecer o personaxe de Maxi Torres, aparece Campos de Cuba, álbum onde se narran novos episodios do alzamento independentista cubano de febreiro de 1897. Daquela o goberno español enviara case douscentos mil soldados á illa de Cuba para intentar sufocar a rebelión independentista. Un deles é o compostelán Maxi Torres, estudante golfo, poeta impublicado e ilustre idiota, segundo a súa propia definición. A estes títulos engádese agora o de desertor. Maxi vive na Habana baixo unha falsa identidade. No comezo desta aventura é capturado polos seus antigos compañeiros de exército e levado á fortaleza do Morro, onde está a agardalo un consello de guerra con trámite previo a un máis que probable fusilamento. Pero Maxi vaise rebelar contra o seu destino… cunha pequena axuda dos seus amigos. Tamén entrará en contacto con Chinito, un xefe mambí que anda argallando unha importante operación que pretende cambiar o curso da guerra. Ao remate, vai ser Maxi quen intente cambiar o curso da operación de Chinito. Froito de catro anos de demorado e conciezudo traballo este novo libro de cómic supón a consolidación definitiva desta serie de Jaraba como a máis importante das publicadas ata hoxe en lingua galega.

Campos de Cuba
Fran Jaraba
Xerais
56 páxinas – 14,75€


Secretaría Xeral de EmigraciónEste artigo foi publicado
grazas ao financiamento
da Secretaría Xeral de Emigración
da Xunta de Galicia.

O que nunca estivo lonxe
non sabe que é padecer;
de lonxe as penas aumentan
pra quen sabe querer.

Aunque estou aquí cantando,
triste está meu corazón
que o teño mais amarelo
que unha casca de limón.

Fonte: arquivo de FILLOS-L, enviado por Jose Mario Vidal

Cada uno a lo suyo.

Francisco (Paco) Buyo(Deportista)

Francisco Buyo Sánchez, “Paco Buyo” naceu o 13 de xaneiro de 1958 en Betanzos (A Coruña).

(máis…)

109 galegos que loitaron en Cuba pola independenza

Páxina seguinte »