Arquitectura tradicional galega


Os cruceiros están considerados como unha das manifestacións máis xenuínas da arquitectura popular galega e a súa orixe remontase segundo algúns autores á época prehistórica en lugares nos que existían menhires, e que logo, coa chegada do cristianismo deixaron constancia da súa existencia pero baixo formas cristianizadas. Aseméllanse, pero o certo é que non é doado encontrar un igual. A súa presencia nos camiños e lugares sagrados esténdese por toda a nosa xeografía.
(máis…)

O hórreo (piorno, canastro, cabazo, cabaceiro) é unha das construccións típicas de Galicia e complementarias da vivenda rural. Está destinada a garda-lo millo e outros froitos. A súa forma e o seu nome, varía dunhas comarcas a outras, aínda que todos cumpren as condicións fundamentais de ventilación para o secado do gran e de defensa contra os roedores.
(máis…)

Os fornos son unha construcción que ó igual que as eiras, adegas ou os muíños, poden ser privados ou comunais, formando parte da casa ou sendo unha construcción independente da mesma. O forno é unha construcción que evolucionou pouco ó longo da historia.
(máis…)

O muíño é unha máquina que utiliza a forza da auga do río para moe-lo gran. Para iso move dúas grandes pedras e no medio o gran; estas grandes pedras son capaces de converte-lo gran en fariña, sexa de centeo, trigo ou millo.

(máis…)

Os petos de ánimas atópanse en camiños e encrucilladas de toda Galicia, e son unha das manifestacións materiais do culto ós mortos, da devoción polas ánimas.
(máis…)

A serra dos Ancares, no límite das provincias de Lugo e León, conserva aínda os últimos exemplos dunha das máis primitivas construccións do continente europeo e reflexo do patrimonio cultural de Galicia: as pallozas
(máis…)

As construccións máis representativas da arquitectura popular galega son as seguintes:

(máis…)