Archive for Outubro, 2009

Los mirabeles fueron introducido en el Baixo Miño procedente del centro de Europa (Selva Negra), sobre el 1940, adaptandose perfectamente al clima. Esta conserva es muy tradicional en nuestra zona, realizandose en la epoca de recolecta, sobre Julio y pudiendose comer durante todo el año.

Ingredientes

  • 4 Kg. de mirabeles no demasiado maduros
  • 2 litros de agua
  • 1 Kg. de azúcar
  • Botes de cristal

Preparación

Se lavan bien los mirabeles con agua por inmersión para retirarles el polvo, posteriormente se secan y se les quita el rabo, si es que alguno lo conserva. Con un rallador fino se le hacen unos rascaditos en la piel algo profundos para evitar que exploten al hinchar en la cocción.

A parte preparamos un almíbar con los dos litros de agua y el kilo de azúcar. Una vez hecho todo esto y habiendo previamente esterilizado los botes y sus tapas con agua hirviendo procedemos a llenarlos con los mirabeles apretándolos bien y rellenando el bote con el almíbar. Tenemos que apretarlos un poco para evitar que floten y queden fuera del almíbar, con lo que producirían una coloración menos agradable en los frutos no expuestos al almíbar.

Una vez llenos cogemos una olla ancha y mediada de agua ponemos los botes al baño maría y cerrados (No apretados de todo). El tiempo de cocción dependerá del tamaño de los botes, para botes de 250ml será de 15 minutos y si fuese de 500ml será de 20 minutos.

Pasado este tiempo los sacamos del baño y le damos con ayuda de un paño de algodón el último apretón. Dejamos reposar unos meses y listo para degustar solos, acompañados de una copita de aguardiente o como ingrediente para la tarta de mirabeles.

Es recomendable voltear los botes durante sus primeras semana cada 2 o 3 dias, para que el almíbar embeba bien todos los mirabeles.

Fuente:Mirabeis en almibar por Mª del Carmen Martínez“, en “La Guardia en Imágenes“.

Ingredientes

  • 3 ovos
  • media copa de anís
  • 12 culleradas de fariña (a culler a utilizar será das sopeiras)
  • medio vaso de auga
  • leite
  • manteiga de vaca (pingo)
  • mel

Preparación e Presentación

Mestúrase batendo os ovos co anís, e engádeselle fariña pouco a pouco ata que se vaia formando unha pasta que, coa axuda dunha culler de madeira ou unha espátula, se vai amoando. Primeiro coa agua e logo co leite que admita, ata ter unha consistencia sinxela (na que non se quede pegada a culler). Unha vez coa tixola quente, nun punto próbase a estender a masa movendo da tixola con fin de favorecer que quede unha capa fina (para lograr este efecto, a masa pódese bater cunha batedora, pero deberá de deixarse repousar antes de utilizala uns minutos, xa que normalmente que cun pouco de escuma).

Cun trapo de algodón ou liño atado ao garfo na forma dun guisopo úntase a tixola con manteiga derretida e aplícase na tixola en quente antes de botar a masa da filloa; cando comece a quedarse callada, agárrase por un extremo e dáse a volta cos dedos. Tense que engraxar a tixola para cada filloa. Pode botárselle mel, canela ou azucre. Nalgunhas zonas substitúese o anís por auga de azar ou zume de laranxa.

Fuente: Wikibooks.org

A Odisea de Pere Xil

Presentación

Esta é a historia dun trasno chamado Pere Xil. Como todos os trasnos, era un ser falcatrueiro e burlón, mais na historia deste concretamente hai unha serie de episodios que se fixeron famosos no mundo dos trasnos e dos seres máxicos porque con el aconteceu o que non acontece sequera cos humanos.

(máis…)

Escoita a lúa.
Tristeza de ser busca infinita
buscándote.

(máis…)

As bolboretas Yin e Bibí, que falan á mesma vez, pedíronlle a Compay Grilo:
-Cóntenos un conto de fadas, reis, princesas, castelos e todo eso…
-Ben, pois contarei un conto de todo eso. Aquí vai:
-O avó, do avó, do avó de meu avó, que non nacera en Cuba senón nun país lonxano, coñeceu a un rei que vivía nun castelo que esta na cima dun coto.

(máis…)

A Tareixa era unha bruxa ruín ruinísima. Era tan ruín que minguara e minguara até se tornar en diminuta. E é que por mor da súa maldade, a Tareixa reducira ao tamaño dun puño.

(máis…)

Gústanos vir no verán a esta vila.
Betanzos é moi bonito. Ten casas con soportais, prazas onde xogar, un río, e, se queres achegarte ao mar, tamén podes; nós, de feito, bañámonos nel moitas veces nas vacacións.

(máis…)

O MAGOSTO

No serán agoniante
bandadas de ceibes pombas
van alalás polo ceo
en procesión rumorosa.

(máis…)

Con tal feito Galicia adourada
Horfa sempre por sempre estará,
Os enxebres cantares gallegos
Non mais s’oirán.

_ (máis…)

Vento mareiro, amigo
dos velamios senlleiros, da nebriña
de ronseles no ar aloumiñada,
do azul lonxano que se volve lila.

(máis…)