Ele era un vello, moi velliño, que tiñalle gañado moito medo a morte, e tanto era o que cavilaba como viría e a que hora podería chegar, que disque nen tiña xor, nen era vivir como ele vivía.

Un día que estaba tomando o sol sentado nun tallo na porta da casa, sen ele saber de onde, chegou un fato de crianciños berrando e rindo coas suas brincadeiras; e daquela o vello que non facía senón cavilar sempre no mesmo, tivo unha boa ideia; quixo comprender que era o millor pra bulral-a morte, e come o que acorda dun sono , fixo:

-Aoot!- Ergueuse do seu asento, e arrastando nos pés, todo engruñado, que milloro non podía facer, meteuse amodiño na casa.

Cando voltou pra fora, traia a cacha pelada e queria somellar no seu vestir como se fose un neniño; meteuse entromeio dos criancios a brincar coma eles aos emborcallóns, e sintiuse felís; a << pelada >> xa non viría para o levar, que era como un mais antre tanto neno, e a morte anda sempre na precura dos vellos

Decorreu algún tempo, e unha ves que andaban todos a brincar, chegou a morte pelada coa sua gadaña e lle non tiraba os ollos de riba ao probe do vello; e, encabo, acenoulle, mas ele que miraba de esguello, fixo que a non vía, e daquela, vaise a morte, botoulle uhna man a un hombreiro e turrando por ele dislle:
-Vi acó rapáz.
-Qué é o que quer, siñora?— -fixo o vello falando como un crianzo.
-E logo, sacáronche o pelo?
-E, sacaron, si siñora.
-E quen foi que cho sacou?
-A nanaie…
-Boeno, hom,, boeno; …pois, mira: tés que vir conmigo…
-E como vai sere eso ?
-Dicireicho xa que o queres saber. Tí xa sabes que eu levo sempre conmigo aos vellos, non sí ? Pois tantos levei que xa non queren que leve mais, e daquela, fun, e dixenme eu, agora será ben que leve algún anxeliño, e voute levar a ti…-. E levouno.