Queremos aproveitar que hoxe se celebra en todo o mundo o Día da Poesía, para vos achegar unha pequena escolma de breves textos de diversos autores da poesía galega. Espero que os desfrutedes e lembrade que podedes coñecer máis sobre a Literatura Galega na sección a ese tema dedicada, na sección de Libros Recomendados e tamén no noso Taboleiro, onde adoitamos comentar os nosos autores galegos favoritos.


Ós mozos
(Manuel Curros Enríquez)

¡Que triste está a aldea,
qué triste e que sola!
¡A terra sen frutos, a feira sen xente,
sen brazos o campo,
sen nenos a escola,
sen sol o hourizonte, se fror a semente!

A pedra i as nubes
a sembra arrasando,
agoiran un ano de fame sombría;
sen pan os labregos
nin herba pró gando,
¿que vai a ser deles na crúa invernía?

Manadas famentas
de lobos montesos
baixaron das chouzas na noite calada,
e postos en ringla,
cos ollos acesos
acenan dos probes prá porta pechada…

Mociños honrados
de sangue bravía,
se ó mal dos petrucios non fordes alleos,
librádeos da morte,
¡facie montería
nos lobos da terra, nos lobos dos ceos!


(Ramón Cabanillas)

O Rei tiña unha filla
que morría de amor,
e por vela curada,
sen máis declaración,
ó Amor, queiras non queiras,
do reino desterrou.

O Amor, moi xuicioso,
obedecendo a lei,
camiño de desterro
fóise co que era seu:
cos bicos e coas rosas…
¡e coa filla do Rei!


¡Gol!
(Eduardo Blanco Amor)

Polo field do ceo mareiro
vai esbaratando o sol,
o horizonte, mal porteiro,
non pode parar o gol.


El hermoso rostro del país
(Titular de El Faro de Vigo)
(Celso Emilio Ferreiro)

A miña terra é doce coma o mel,
abondosos e gasalleiros os seus froitos.
Na primavera agroman os touzales
e o cuco canta.
Xermola a natureza
baixo a fecunda codia das labranzas.
Alédanse os boscos
i as noites son infindas i estreladas.
si.
A miña terra é doce coma o mel,
pro, a carón de tanta fermosura,
a miseria labroulle
un túnel amarguísimo na historia.

A miña terra é soave, solermiña
polo vrau, cando as anduriñas tecen
os seus voos de soños. Os grilos poñen
axóuxeres vibrátiles na serán lenta.
Os reisiñoles cantan ás portas do mencer
e os ríos pasan en romería.
si.
A miña terra é soave, solermiña,
pro, nos ollos dos meniños
que van á escola nas mañás frías,
hai unha tristura antiga.

A miña terra é aquelada como unha mazá
polo outono, cando os arbres son de ouro
e a brisa acariña coma un beixo.
Nácenlle á paisaxe camiños novos
con merlos chifradores baixo as parras.
Farturentas colleitas,
dondos acios, cántigas de cefia e de vendima.
Ateigadas de graus fican as tullas.
Si.
A miña terra é aquelada coma unha mazá,
pro a inxusticia, proterva, dura, fonda,
vai furando
o corazón dos homes coma un verme.

A miña terra é íntima e tenra
coma un colo de nai polo inverno
rente ao lume do lar.
Húmedos e verdes, os campos
espónxanse na brétema, os vales
dormen brandamente, as cumes branquenexan
baixo un vento fungón que ven no norde.
As vacas muxen nos cortellos
e o fume das lareiras
arromeda pantasmas nos tellados.
Si.
A miña terra é íntima e tenra,
pro, a mocedá fuxe dela
en busca de outra terra
onde o pan
se pode comer sin bágoas.


Deitado frente ao mar
(Celso Emilio Ferreiro)

Língoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque si, porque me gosta,
porque me peta e quero e dáme a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ao pór a garavata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos avós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque si, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra língoa.

Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os baleiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo para os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias decotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de bolboretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño…


A noite é necesaria
(X.Mª Díaz Castro)

Hai homes cheos de sombra,
homes a contralús
que che fan ver a Deus
coma unha mar de lus.

A Noite é necesaria
pra que ti poidas ver
sobre o medo e o mal
as estrelas arder.


Lingua que rexeitaron os meus pais
(Antón Tovar)

Borraran os letreiros dos camiños
cos ben amados nomes das antergas vilas,
dos silabarios das escolas algareiras
borraran o cantar humilde e puro
da lingua popular.

Sóio no escuro das lareiras
no apartado silencio dos labregos labios,
esquecida das espadas poderosas,
borboriñaba a nosa lingua triste.

Aferrollada fora coma unha delincuente.
As maos sen calos do traballo,
requintadas e doces, relixiosas,
enfeitadas co ouro dos aneis
roubados ó suor dos pobres
empurran a lingua nobre e pura
a un cadafalso de vergoñas.
Meus pais, tamén, amados ignorantes,
obedeceron as ordes que o espadón
desborcara na poza de Galicia.


(Antón Avilés de Taramancos)

Non é Galicia, non, é unha ferida
aberta sempre en rosa de cen follas.
Espiña, mel, pozo sen fondo, terra
que brilla como un lóstrego no paredón do tempo
cada mencer. E vive.
Perdura, si, verquida desde dentro,
teimosa do seu ser, sempre cavando
aínda no sangue que a negou tres veces,
perfurando o amor desde as virillas,
perfurando o amor. Sempre sostendo
esa dor profundísima que proe
como a felicidade.
Iso de non ter límites! Ser ave,
ser cantiga, ser pranto, ser combate,
ser esa permanencia que nos leva
como un río no tempo aré a vitoria…


(X.L. Méndez Ferrín)

Terra de proseguir e non dar nada,
despaciosa Galicia que nos levas
acochados en ti! Lento veleno
que pon nos ollos unha cousa verde!
Lingoa que me enche a boca enteiramente
e coma un río interno me asolaga.
Quero dicir teu nome e digo apenas
xente de terra, homes lentamente
un por un devecendo e sendo nada.
Galicia coma un río que se estiña,
terra de esmorecer, patria do vento!
Quero dicir teu nome e digo dorna
baleira, mergullada, dorna negra,
grande arado sen bois, feira sen xente,
noite que vén, enorme noite fría…

Quixera alzar meu canto coma un puño
e pór na miña voz teu nome ergueito
pero non hai ninguén para escoitarme.


(María Xosé Queizán)

Lingua amada
meu señorío
único territorio onde pisar.
Fetichista da palabra
gozo contigo
e me abastardo.
Perversidade
rapto
transporte.
Inicio a cerimonia da profanación.
Lingua con lingua
corpo de signos
corpo de meu.
Lingua
único corpo que me pertence.


As copias do rexistro
(Marilar Aleixandre)

as mulleres da casa foron mozas un día
recibiron bicos furtivos entre as xestas
e aínda que diso non quedou constancia
no rexistro
disfrutaron noites gloriosas cos amantes
o pracer abaneou os seus ventres

sangraron un día por vez primeira
mesmo se non quedou rexistrado
en ningures
andaron a rolos nos palleiros
volveron á casa molladas
cunha herba prendida no cableo
e un sorriso misterioso
nos beizos